darewit Inkubatory do jaj animar terrarystyka Poid?a, karmid?a, inkubatory, siatki
(zwierz?ta, og?oszenia)
Og?oszenia, zwierz?ta,

Czerwiec 2014





Żółw zielony



zółw - omańskie lęgowiska

Sułtanat Omanu leży na południowym-wschodzie Półwyspu Arabskiego. Właśnie tam, przez okrągły rok możemy spotkać w toni morskiej pływające żółwie morskie, a na piaszczystych plażach pod osłoną nocy spektakl składania jaj lub moment wylęgu młodych żółwików


Ekskluzywne danie obiadowe

Żółw zielony zwany też żółwiem jadalnym zamieszkuje w zasadzie wszystkie akweny słonowodne strefy tropikalnej i subtropikalnej. To, że spotkać go można prawie w każdym ciepłym morzu nie oznacza, że jest liczny. Wręcz przeciwnie! Jak sama nazwa wskazuje żółw zielony (jadalny) swego czasu był bardzo ceniony w kuchni jako podstawa pożywienia wielu ludów nadmorskich. Żółwie były łatwym celem polowań. Pływały na płyciznach żywiąc się trawą morską, glonami i liśćmi namorzynów, często się wynurzały i łatwo łapały się w sieci. Poza tym prawie każdej nocy przynajmniej jedna samica wychodziła na piaszczyste plaże, aby złożyć jaja. Wystarczyło tylko poczekać. W XIX wieku żółwim mięsem zachwycili się ludzie z europejskiego kręgu kulturowego. Tak jak małe społeczności lokalne żywiące się mięsem żółwi nie powodowały spadku liczebności zwierząt, tak europejczycy doprowadzili do ich prawie całkowitej zagłady. Zupa żółwiowa i potrawy z mięsa podbijały serca Nowojorczyków i Londyńczyków. Każda szanująca się restauracja musiała mieć w menu jakąś potrawę z żółwia. Tak wielki popyt doprowadził do wyspecjalizowania się grup rybaków, którzy zaczęli łowić wyłącznie żółwie. Żywe osobniki transportowane były w basenach na statkach do Ameryki i Europy. Rzecz jasna, że wiele zwierząt nie przeżywało podróży i padało po drodze, dlatego transporty musiały liczyć więcej osobników niż zostało zamówionych. W żółwim mięsie gustowały elity, te same, które potem na uniwersyteckich wykładach omawiały piękno i różnorodność żyjącego świata lub podejmowały decyzje polityczne. Ten smutny proceder zakończył się dopiero w XX wieku, a całkowity kres handlu tymi pięknymi zwierzętami wprowadziła Konwencja Waszyngtońska. Jeszcze do niedawna w Polsce mogliśmy oglądać żółwie morskie pływające w niewielkich, jak dla nich basenach w gdyńskim akwarium i w płockim zoo. Dziś dyrektywy dotyczące utrzymania zwierząt wymogły na ich właścicielach odpowiednich warunków utrzymania i z tego względu nieprędko ponownie zobaczymy żółwie morskie w Polsce.



zółw Zabójcze śmieci


Na spadek liczebności miał też miejsce inny proceder, a mianowicie podbieranie jaj. Samica składająca jaja jest kompletnie bezbronna i nie kontroluje tego, co dzieje się za nią. Ludzie widząc wychodzącą z wody żółwicę zawsze wiedzieli, że wychodzi ona tylko i wyłącznie w jednym celu - złożenia jaj. W momencie składania, jaja zamiast trafiać do dołka trafiały do koszyków, a następnie na bazary i do garnków. Jeśli nawet żółwicy udało się znieść i zakopać jaja, to miejsce złożenia tworzyło charakterystyczny dołek, który wskazywał ludziom, gdzie leżą jaja.

(...)

Plaże życia
(...)







tekst i zdjęcia:
dr Radosław Kożuszek




cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, majowym numerze f&f, nr 05 / 2014 (185
szukaj w kioskach lub zamów prenumeratę









kaczka etiopka

Kaczka etiopka



Etiopka (Cyanochen cyanopterus) to średniej wielkości kaczka należy do grupy kazarek (Tadornini), która grupuje 15 innych gatunków. Są wśród nich kazarki (Tadorna spp.) ze Starego Świata, południowoamerykańskie magelanki (Chloephaga spp.) oraz trzy gatunki gęsiówek (rodzaje Alopochen i Neochen). Wraz z dwoma ostatnimi rodzajami pokrojowo przypomina gęś i analogicznie jak one żywi się głównie pokarmem roślinnym. Reprezentuje rodzaj Cyanochen, którego jest jedynym reprezentantem. W systematyce umieszczona jest przed południowoamerykańskimi magelankami. Uważana jest za najbliżej spokrewnioną z magelanką andyjską (Chloephaga melanoptera), którą pod wieloma względami przypomina. Naukowego opisu etiopki dokonał w 1845 roku niemiecki przyrodnik i podróżnik Wilhelm Rüppell (1794-1884r.), który na początku XIX wieku kilkukrotnie podróżował po północno-wschodniej Afryce opisując przy tym nowe gatunki fauny i flory. Niemiec nazwał ją Branta cyanoptera. Okaz opisowy pochodził z prowincji Shewa (Shoa) w Etiopii. W 1856 r. francuski biolog (siostrzeniec słynnego francuskiego cesarza) Charles Lucien Bonaparte (1803-1857r.) przeklasyfikował ją do rodzaju Cyanochen. Jest to gatunek monotypowy i nie wyróżniamy u niej podgatunków. W nazewnictwie polskojęzycznym bywa nazywana również gęsią sinoskrzydłą.


kaczka Wygląd

Jest to średniej wielkości ptak o długości ciała wynoszącej 60-75 cm i masie ciała 1,3-2,3 kg. W sylwetce zwraca uwagę masywny tułów, dość gruba szyja, mała głowa z niewielkim dziobem. Nogi są stosunkowo wysokie. W środowisku naturalnym jest nie do pomylenia z jakimkolwiek innym ptakiem. Brak u niej wyraźnego dymorfizmu płciowego. Samiec jest jedynie nieco większy od samicy. Całe upierzenie utrzymane jest w tonacji szarobrązowej. Głowa jest nieco jaśniejsza, popielata. Pierś, boki ciała i brzuch są brązowe z jaśniejszymi, szarymi zakończeniami piór. Kuper i podogonie są białe. Grzbiet jest brązowy, końce skrzydeł i ogon są czarne. Lotki drugorzędowe są czarne z zielonym, metalicznym połyskiem (widać to nawet u ptaka ze złożonymi skrzydłami). Najbardziej charakterystyczną cechą upierzenia (od której pochodzi nazwa ptaka w wielu językach świata) są szaroniebieskie pokrywy naskrzydłowe. Najlepiej widać je w momencie, gdy są rozłożone skrzydła. Dziób i nogi są czarne, zaś tęczówka oka jest ciemnobrązowa.
Ptaki młode przypominają wyglądem osobniki dorosłe. Różnią się od nich nieco bardziej wyblakłym odcieniem upierzenia. Ponadto ich lotki drugorzędowe pozbawione są metalicznego, zielonego połysku.
Szata puchowa piskląt cechuje się czarnobrązowym wierzchem tułowia (z kilkoma białymi plamami) i czapeczką na głowie oraz białawym spodem ciała. Na głowie wyróżnia się duża, ciemna plama za okiem. Dziób i nogi są czarne. Puch piskląt jest długi i jedwabisty (analogicznie jak u piskląt magelanki andyjskiej).

Środowisko życia
(...)

Lęgi
(...)

Hodowla
(...)

Ochrona
(...)




tekst i zdjęcia:
mgr inż. Tomasz Doroń






cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, majowym numerze f&f, nr 05 / 2014 (185
szukaj w kioskach lub zamów prenumeratę









Królik syjamski


Królik Jednym z przedstawicieli ras średnich jest królik syjamski wielki (SW), który w krótkim czasie osiąga dość duże przyrosty masy ciała. Według wzorca oceny pokroju (wzorzec 2000r.), masa ciała królików omawianej rasy w wieku 3 miesięcy osiąga 2,3 kg, aby osiągnąć w wieku 7 miesięcy wartość 4,0 kg. Najniższa, dopuszczalna masa w wieku wspomnianych 7 mies. to 3,5 kg. Jeżeli króliki nie osiągają tej wagi należy szukać przyczyn w nieodpowiednim żywieniu, zbyt dużym spokrewnieniu rodziców lub w tym, że króliki nie są czysto rasowe. Króliki syjamskie mają krępą budowę ciała, tułów krępy i dobrze umięśniony. Szyja jest krótka z mocno osadzoną głową. U samców głowa jest szersza i bardziej rozbudowana niż u samic. Uszy u obu płci mają długość od 11 do 12 cm i są równomiernie owłosione, o długości od 12 do 13 cm uważane są za wadę dopuszczalną, natomiast dłuższe niż 13 cm dyskwalifikują królika jako królika syjamskiego wielkiego. Pokrywa włosowa sprężysta i jedwabista. Długość włosów pokrywowych około 3 cm.
Charakterystyczną cechą królików tej rasy jest barwa okrywy włosowej. Włosy pokrywowe są jasne, żółtobrązowe, z odcieniem perłowym. Boki ciała są rozjaśnione natomiast zad i łopatki są ciemniejsze. Wyraźnie brązowe są kończyny przednie do wysokości nadgarstka, kończyny tylne do wysokości stawu skokowego i ogon, który może być nieco jaśniejszy. Barwa brązowa występuje również na uszach i pyszczku (tzw. maska) do wysokości oczu. Ciemna i jasna barwa okrywy włosowej nie może odcinać się ostro od siebie i powinna łagodnie przechodzić jedna w drugą. Kolor włosów podszyciowych powinien być zdecydowanie jaśniejszy od tonacji występujących w tym samym miejscu włosów pokrywowych. Według wzorca rasowego barwa włosów podszyciowych może być nawet śnieżno biała. Niedopuszczalne jest występowanie kępek białych włosów oraz okrywa włosowa poprzerastana licznymi białymi włosami. Oczy brązowe, a pazurki szarobrązowe - rogowe. Niedopuszczalna i dyskwalifikująca jest niebieska barwa oczu oraz białe pazurki.

(...)




tekst i zdjęcia:
dr Leszek Antoni Gacek




cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, majowym numerze f&f, nr 05 / 2014 (185
szukaj w kioskach lub zamów prenumeratę











Saksońskie



Od dłuższego czasu regionalne rasy niemieckie znajdują się w kręgu zainteresowania naszych hodowców i coraz częściej spotykane są w Polskich gołębnikach. W tym opracowaniu opisane zostaną dwie rasy wyhodowane w Saksonii: saksoński łysek dwuczuby i czajka saksońska. Mam nadzieję, że w miarę wzrostu zainteresowania tą grupą gołębi, będziemy prezentować na łamach „f&f” pozostałe rasy z tej grupy.
Gołębie saksońskie to wyodrębniona grupa gołębi typu polnego, umownie zaliczona do dość dużej i różnorodnej rodziny gołębi barwnych. Hodowcy niemieccy do tej grupy zaliczają też czajkę czeską zwana „kropenką”, (Böhmische Flügelschecke, EE nr 477). W nomenklaturze EE wszystkie gołębie barwne w tym i czajki zakwalifikowane zostały do grupy V - gołębie barwne. W języku niemieckim grupa ta nosi nazwę Farbentauben, francuskim - Pigeon de colueur, angielskim - Colour pigeons.
Do grupy barwnych gołębi saksońskich zaliczamy rasy:
* Staroniemiecki murzyn (Altdeutsche Mohrenkopfe EE 479),
* Saksoński mnich (Sächsische Mönchtauben EE 467),
* Saksoński polny kolorowy (Sächsische Feldfarbentauben EE 475)
* Saksoński z księżycem (Sächsische Mondtauben EE 473),

gołąb (...)


Saksoński łysek dwuczuby

Jak sama nazwa wskazuje ojczyzną tych gołębi jest Saksonia. Prawdopodobnie przodkami saksońskiego łyska dwuczubego były turkoty i pierwotne gołębie zwane łyskami. Niemiecka nazwa rasy to: Sächsiche Pfaffentauben, angielska - Saxon Priest, francuska - Pretre de Saxe, włoska - Prete di Sassonia.

(...)


Czajka saksońska

Przejdźmy teraz do opisu czajki saksońskiej, jest to rasa niemiecka zarejestrowana w EE pod numerem 469; oryginalna nazwa w języku niemieckim - Sächsische Flügeltaube, francuskim - Pigeon de Saxe a ailes colores, angielskim -Saxon Wing Pigeon, rosyjskim -..., w czeskim - Saská čejka, słowackim - Saski cibik.
Aktualny wzorzec niemiecki pod nazwą „czajka saksońska” opisuje ujednolicony typ rasowy, łączący w sobie, aż trzy regionalne odmiany tych gołębi, które jeszcze do niedawna nosiły odrębne nazwy. W znowelizowanym standardzie znalazły się:
* najbardziej znana, wyhodowana w Saksonii (region Górne Rudawy), klasyczna czajka saksońska,
* mniej znana czajka śląska
* oraz czajka ryżowa wyhodowana w Łużycach Górnych.
Obecnie wszystkie te rasy noszą nazwę czajka saksońska. Zaznaczyć też trzeba, że polska nazwa czajka nie jest wiernym tłumaczeniem niemieckiej nazwy Flügeltaube (tłumaczenie; Flugel=skrzydło, taube=gołąb), a etymologię polskiej nazwy wywodzić raczej należy od nieznacznego podobieństwa tych gołębi do gniazdującej w Polsce czajki pospolitej (Vanellus vanellus).

gołąb, gołębie, (...)

Wzorce ras:
(...)
(...)



tekst i zdjęcia:
Zbigniew Gilarski








cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, majowym numerze f&f, nr 05 / 2014 (185
szukaj w kioskach lub zamów prenumeratę








Powrót do archiwum

Strona główna





Wydawnictwo Fauna&Flora Adres: 45-061 Opole ul. Katowicka 55. Tel. 77/403-99-11.
e-mail:redakcja@faunaflora.com.pl
Redakcja gazety: zespół. Redaktor naczelny: Marek Orel, tel. +48 608 527 988.
Sekretarz redakcji: Janusz Wach, tel. +48 606 930 559. Korekta: Iwona Stefaniak.