darewit Inkubatory do jaj animar terrarystyka Poid?a, karmid?a, inkubatory, siatki
(zwierz?ta, og?oszenia)
Og?oszenia, zwierz?ta,



Francuski mondianMondain

HISTORIA Mondain to francuska rasa gołębi opasowych, dość licznie hodowana w swojej ojczyźnie. Gołębie te ze względu na swoją wagę i wielkość znane i hodowane są na całym świecie w tym też i w polskich gołębnikach. Francuska oficjalna nazwa tej rasy to Mondain jednak w krajach anglojęzycznych rasa ta nazywana jest „French Mondain” co znaczy francuski Mondain. Dlatego też w tytule tego opracowania użyłem tego określenia.
Historia tych gołębi jest słabo udokumentowana w literaturze przedmiotu. Pierwsza wzmianka o przodkach tych gołębi aut. Boitard Corbié, Boitard Pierre*, pochodzi z 1824 roku i raczej dotyczy bardzo dalekiego praprzodka o tej samej nazwie, (ryc.1). Patrząc na tą rycinę trudno jest uwierzyć, że tak naprawdę wyglądał jeden z przodków współczesnego mondaina. Pozostałe wzmianki w literaturze fachowej dotyczą odmian gołębi, również znacznie różniących się od obecnego mondaina. Wspomnę tylko, że o gołębiach noszących nazwę „le Mondain”, pisze G.L.Leclerc de Buffon**, w swoim dziele pt. „Histoire naturelle” ( v. 2. Paris: 1770-1783, str. 507/509). Ze względu na rozbieżności w typach i opisach nie będę tutaj wymieniał domniemanych praprzodków tej rasy. Nie zachowała się też ikonografia, dokumentująca poszczególne etapy tworzenia tej rasy. Natomiast z całą pewnością wiemy, że gołębie przeszły długą metamorfozę; od gołębia raczej niezbyt dużego, wysokonożnego o długiej wąskiej sylwetce do gołębia typowo opasowego, bardzo ciężkiego o szerokiej zaokrąglonej sylwetce i bardzo krótkich nogach. Dzisiaj trudno jest ustalić w jaki sposób dokonano tej przemiany i jakich ras użyto w krzyżowaniu rasotwórczym. Nie można też wykluczyć, że po uruchomieniu słynnego pociągu o nazwie Orient Express***, miłośnicy gołębi przywieźli z rozległego terytorium Imperium Osmańskiego, jakieś duże opasowe rasy, które skrzyżowano z mondainami. Jest to założenie teoretyczne, ale całkiem możliwe.
mondian, gołąb, gołęie, Na pewno końcowy produkt jakim jest współczesny Mondain to wynik wieloletniej żmudnej pracy, eksperymentów i selekcji hodowlanej. Wystarczy porównać sylwetkę gołębia z ryciny nr 1 z wyobrażeniem idealnego gołębia na rycinie nr 2, aby zobaczyć te radykalne zmiany. Patrząc na wzorcowego mondaina dochodzimy do wniosku, że twórcy rasy przesadzili trochę z wielkością i proporcjami gołębia. Głowa jest wyraźnie mała, a nogi zbyt krótkie i raczej słabe gdyż gołębie te częściej siedzą niż stoją. Oczywiście zwiększenie masy gołębia odbiło się na jego zdolnościach lotowych i gołębie te w zasadzie nie fruwają.
Wspomnieć trzeba, że jeszcze w 1920 roku, gołębie te hodowane były w dwóch typach; gładkonogie i z łapciami. Opierzone nogi i waga sprawiały poważne kłopoty w hodowli i rozmnażaniu tej rasy. Jaja często były niezapłodnione ulegały też zgnieceniu lub przypadkowemu wyrzuceniu z gniazda. Z tych też powodów w 1930 roku, postanowiono, wyeliminować z hodowli odmianę z łapciami. Nowy standard rasy opracowany i zatwierdzony został w 1931 roku.
Czołowi europejscy hodowcy tej rasy zrzeszeni są w specjalistycznych klubach. Najbardziej prężne kluby to; francuski „Club des Amis du Mondain”, (zał. 1971), niemiecki „Sonderverein Mondain Deutschland”, zał.1964), włoski „Club Italiano del Mondano”, (zał.1989) oraz węgierski „Mondain Klub”, (zał.1972). Pomijam tu stowarzyszenia działające na kontynencie amerykańskim, gdyż działają one poza strukturami federacji europejskiej (EE). Francuski klub jest stowarzyszeniem wiodącym i wydaje też specjalistyczny „Biuletyn” poświęcony tej rasie. Istnieje też niemieckojęzyczna wersja biuletynu o nazwie „JOURNAL -MONDAIN”.
Niestety u nas w kraju nieliczni hodowcy tej rasy nie założyli jeszcze specjalistycznego klubu. A szkoda, gdyż tylko w ten sposób można organizować specjalistyczne pokazy, zdobywać wiedzę i utrzymywać kontakty z czołowymi hodowcami w Europie.
Hodowla tej majestatycznej rasy w Europie stoi na bardzo wysokim poziomie.
Zgodnie z wytycznymi francuskiego klubu mondaina, minimalna waga tych gołębi powinna wynosić: samice 1000 g, samce 1100 g. Zdarza się, że niektóre wyrośnięte osobniki osiągają wagę 1300 do 1400 g. Pomimo wagi i wielkości sylwetka gołębia musi być zwarta i dość krótka. Długość mierzona od czubka dzioba do końca ogona wynosi: u samic 40 cm, u samców 43 cm. Bardzo charakterystyczna jest niewielka głowa w porównaniu do wielkości sylwetki. We francuskim komentarzu do wzorca znajduje się informacja, że są to gołębie spokojne i łatwe w hodowli. Od jednej pary można wychować nawet 10 młodych rocznie.
Ilość lęgów prawdopodobnie zależy od strefy klimatycznej. Francja jest trzecim co do wielkości krajem Europy. Ze względu na duży obszar, jaki zajmuje Francja, rzeźba, klimat i krajobraz tego kraju jest mocno zróżnicowany. Występują tam cztery typy klimatu; klimat umiarkowany oceaniczny, klimat umiarkowany przejściowy z cechami kontynentalnymi, klimat podzwrotnikowy (śródziemnomorski) oraz klimat górski. Największe obszary zajmuje strefa klimatów umiarkowanych. Dużo mniejsze obszary obejmuje klimat podzwrotnikowy, który skupia się w strefie nadbrzeżnej południowej Francji. Z tego też powodu w niektórych regionach Francji wydłużony sezon lęgowy, sprzyja w odchowie większej ilości młodych. (źródło dot. klimatu: Wikipedia).

GOŁĘBNIKI
(...)

KARMIENIE
(...)

WODA
(...)




tekst i zdjęcia: Zbigniew Gilarski




cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, marcowym numerze f&f – 03/2019 (242)
szukaj w kioskach, urzędach pocztowych (lista na:www.poczyta.pl), empikach lub zamów prenumeratę

STRONA GŁÓWNA


Wydawnictwo Fauna&Flora Adres: 45-061 Opole ul. Katowicka 55. Tel. 77/402-54-32. Tel./fax: 77/402-54-31. e-mail:redakcja@faunaflora.com.pl
Redakcja gazety: zespół. Redaktor naczelny: Marek Orel, te. +48 608 527 988. Redaktor techniczny: Janusz Wach, tel. +48 606 930 559. Korekta: Iwona Stefaniak.