Kury rasy minorka
darewit Inkubatory do jaj animar terrarystyka Poid?a, karmid?a, inkubatory, siatki
(zwierz?ta, og?oszenia)
Og?oszenia, zwierz?ta,



kura

Kury rasy minorka

Wiele ras kur zaliczanych obecnie do ozdobnych dawniej traktowano jako ptaki użytkowe. Taką rasą jest minorka, która przed II wojną światową była powszechnie utrzymywana na całym świecie jako kura nieśna. Po wojnie minorki zostały wyparte z powszechnego chowu przez rasę leghorn. Leghorny odznaczała większa nieśność i odporność na gorsze warunki środowiskowe.


POCHODZENIE

Rasa wywodzi się z Półwyspu Pirenejskiego, a nazwa pochodzi od wyspy Minorka. Minorki wywodzą się od starej hiszpańskiej rasy kur wiejskich, określanych jako kastylijskie. Dawniej nazywano je minorka czerkies.
W pierwszej połowie XIX w. rasa dotarła do Anglii. Do Niemiec sprowadzono je ok. 1870 roku. W 1895 powstał niemiecki związek hodowców minorek. Opisano je we wzorcu w dwóch odmianach barwnych: czarnej i białej. Na wystawie w Hanowerze w 1910 roku było prezentowanych aż 500 sztuk minorek, co świadczy o dużej popularności rasy. Po 1920 roku hodowlę nakierowano na zwiększenie walorów użytkowych. Spowodowało to coraz powszechniejsze wykorzystanie rasy do przemysłowej produkcji jaj.


CECHY RASOWE

Minorki to duże kury, mocnej budowy. Posiadają długi, szeroki i głęboki tułów, lekko zwężający się ku ogonowi. Pierś duża, bardzo szeroka, dobrze wysklepiona. Brzuch szeroki, pełny i zaokrąglony, wyraźnie wyznaczający dolną linię. Barki szerokie, skrzydła długie, mocno przylegające do ciała. Ogon noszony prawie poziomo, pełny. U koguta z dużą ilością sterówek i sierpówek. Uda silne, średniej długości, dobrze widoczne. Skoki średniej długości, drobnokościste, nieopierzone, barwy czarnej lub rogowej (w zależności od barwy upierzenia).
Cechą charakterystyczną rasy jest duża głowa z mocno osadzonym, intensywnie czerwonym, pojedynczym, grzebieniem o pięciu, równych i głębokich zębach. Koniec grzebienia wystaje poza głowę, ale nie opiera się na karku. U kur dopuszczalny jest grzebień lekko opadający na jedna stronę, w przypadku kogutów powinien być stojący. Wytworzono również minorki o grzebieniu typu różyczkowego.
Minorki charakteryzują bardzo duże, gładkie i dobrze przylegające, o delikatnej tkance, białe zausznice. U kogutów mają kształt bardziej jajowaty, u kur są wyraźnie okrągłe. Część twarzowa i duże, gładkie dzwonki powinny mieć intensywną czerwoną barwę. Intensywnie białe zausznice tworzą doskonały kontrast z czerwoną częścią twarzową.
minorka Masa ciała dorosłego koguta wynosi 2,5-3,5 kg, a kury 2,2-3,0 kg. Rocznie kura może znieść 170-180 jaj, o białej barwie skorupy i masie 60-80 g. Znoszenie tak dużych jaj, powoduje dosyć częste problemy, związane z wypadaniem jajowodu.
Najczęściej i najliczniej utrzymywane są ptaki o czarnej barwie. Występują również inne odmiany barwne takie jak: biała i niebieska. W Polsce rasa występuje raczej nielicznie.

MINIATURA
(...)

UTRZYMANIE
(...)

WYBÓR OSOBNIKÓW DO ROZPŁODU
(...)

ZAKOŃCZENIE
(...)




mgr inż. Bartłomiej Kaszyński
Piśmiennictwo dostępne u autora
Zdjęcia: źródło internet





cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, lipcowym numerze f&f - 07/2017 (222)
szukaj w kioskach, empikach lub zamów prenumeratę






kura minorka STRONA GŁÓWNA


Wydawnictwo Fauna&Flora Adres: 45-061 Opole ul. Katowicka 55. Tel. 77/402-54-32. Tel./fax: 77/402-54-31. e-mail:redakcja@faunaflora.com.pl
Redakcja gazety: zespół. Redaktor naczelny: Marek Orel, te. +48 608 527 988. Redaktor techniczny: Janusz Wach, tel. +48 606 930 559. Korekta: Iwona Stefaniak.