darewit Inkubatory do jaj animar terrarystyka Poid?a, karmid?a, inkubatory, siatki
(zwierz?ta, og?oszenia)
Og?oszenia, zwierz?ta,

Bażant diamentowy

Systematyka i zarys historyczny
Bażant diamentowy naukowo opisany został w 1828 roku przez Benjamina Leadbeatera (1760-1837), brytyjskiego ornitologa, pod nazwą naukową Phasianus amherstiae. Drugi człon nazwy został nadany, by upamiętnić hrabinę Sarah Amherst (1762-1838), żonę generalnego gubernatora Indii Williama Amhersta (1773-1857), który powracając z Indii do Anglii, przywiózł dwa koguty tego gatunku. Opis naukowy został stworzony przez Leadbeatera właśnie na ich podstawie. Dwa lata później holenderski zoolog Coenraad Jacob Temminck (1778-1858) opisał bażanta diamentowego pod nazwą Phasianus amherstia, natomiast niemiecki przyrodnik Johann Georg Wagler (1800-1832) w 1832 roku użył nazwy Thaumalea amherstiae. W kolejnych latach inni naukowcy używali jeszcze innych nazw. Nazwę obecnie – Chrysolophus amherstiae – używaną po raz pierwszy zastosował angielski zoolog i ornitolog George Robert Gray (1808-1872) w 1867 roku. Nie opisano podgatunków.
Kolejne bażanty diamentowe importowano do Europy w 1869 roku. Było to pięć samców (zarówno dorosłe, jak i młode w trakcie pierzenia) oraz jedna samica – pierwsza samica tego gatunku w Europie. Trafiły do londyńskiego zoo. Importowane bażanty zostały pozyskane z naturalnego środowiska w prowincji Syczuan. Pierwszy sukces reprodukcyjny odnotowano w 1870 roku. W 1871 roku w londyńskim zoo uzyskano 14 młodych. W 1873 importowano dwa samce i trzy samice, które przystąpiły do lęgów w następnym roku. W kolejnych latach – daty nie zostały bliżej określone w literaturze – ponownie importowano bażanty diamentowe. Ich zdolności adaptacyjne i niewielkie wymogi pielęgnacyjne pozwoliły, by gatunek ten w krótkim czasie trafiał do kolejnych hodowli w Europie i tym samym stawał się coraz bardziej popularny. Między innymi w 1930 roku sprowadzono kolejne osobniki do Cleres.
Gatunek ten bardzo często krzyżowano z bażantem złocistym, a że potomstwo pochodzące z takiego połączenia jest płodne, to mieszańce takie przekazywano do kolejnych ogrodów zoologicznych i prywatnych menażerii.
Średnia długość życia bażantów diamentowych w angielskich hodowlach wynosiła 20 miesięcy. Rekordzista (samiec) dożył ośmiu lat. Autor podaje także informacje dotyczące kury, która w wieku siedmiu lat przepierzyła się i wyglądała jak dorosły kogut. Dożyła ponad 11 lat.


bażant Cechy morfologiczne

Dorosłe samce bażantów diamentowych to ptaki o bardzo eleganckim ubarwieniu. Widoczny mocno zaznaczony dymorfizm płciowy. Samice ubarwione są w tonacji brązowo-czarno-beżowej. To ptaki o dużych rozmiarach ciała, ale smukłej sylwetce. Koguty mają długie ogony. Długość ciała dorosłego koguta waha się od 1300 do 1730 mm. Te stosunkowo duże różnice wynikają głównie z długości ogona. Skrzydło mierzy 205-235 mm, ogon dorasta do 830-1150 mm, skoki mają 75-85 mm, dziób 16 mm. Masa ciała dorosłego koguta wynosi 675-850?g. Długość ciała dorosłej kury wynosi 660-680 mm. Skrzydło mierzy 183-203 mm, ogon 286-375 mm, skoki 66-74 mm, dziób 14 mm. Masa ciała dorosłej kury to 624-804 g.
Ciemię u dorosłego koguta zielone z połyskiem. Ponadto pióra, które wyrastają na wysokości potylicy, są wydłużone, czerwone i tworzą czub. Kantarek, pokrywa uszna, policzki i podbródek są czarne. Wokoło oczu nagie płaty skórne, zielone z niebieskim nalotem. Szyję ozdabia biały kołnierz z czarnym poziomym rysunkiem na końcach. Pióra, podobnie jak na karku, tworzą efekt łuskowania. Kark i bark zielone z metalicznym połyskiem. Barkówki i pokrywy skrzydłowe granatowe z metalicznym połyskiem. Lotki czarne, na krańcach białe. Grzbiet oraz siodło żółte, z wyjątkiem okolic pygostylu – ta partia ciała jest czerwona, tak samo wydłużone pióra nadogonowe. Przód szyi i kark zielone z metalicznym połyskiem i efektem łuskowania. Pierś, boki i brzuch białe. Podobnie podbrzusze i goleń, jednak na tych partiach ciała nierzadko występuje czarno-popielaty nalot. Para centralnych, najdłuższych sterówek jest długa i przemiennie ozdobiona czarnymi i białymi pasami, ponadto na białych pasach występuje nieregularny czarny rysunek. Pozostałe sterówki są ciemniejsze, brązowe na krańcach. Dziób popielaty z niebieskim nalotem. Tęczówka jasnozielona. Skoki popielate, ozdobione pojedynczymi ostrogami, które nierzadko są tępo zakończone.
Dorosła samica ma ciemię w kolorze kasztanowym. Potylica brązowo-czarna. Podbródek i pokrywy uszne białe z brązowym nalotem. Wokoło oczu niebieska, nieopierzona skóra. Kark, barkówki, bark, pokrywy skrzydłowe są brązowo-beżowe z czarnymi poziomymi paskami. Grzbiet i siodło brązowo-beżowe z nieregularnym, bardzo subtelnym czarnym rysunkiem. Lotki są pokryte brązowo-beżowymi i czarnymi poziomymi paskami.
Gardło, przód szyi, boki ciała są brązowo-beżowe z czarnymi poziomymi paskami. Boki ciała bardziej beżowe niż przód szyi. Pierś, brzuch, golenie oraz podbrzusze jasnobeżowe, białawe. Sterówki brązowo-beżowe z czarnymi poziomymi paskami. Centralna para sterówek jest najdłuższa, a odcień beżu jest na niej znacznie jaśniejszy niż na pozostałych sterówkach. Dziób popielaty z niebieskim, a u nasady czarnym nalotem. Tęczówka ciemnobrązowa. Skoki popielate, bez ostróg, jednak niektóre samice posiadają tępo zakończone małe guzki.
Samce szatę dorosłego osobnika uzyskują w drugim roku życia. W pierwszym roku życia są ubarwione podobnie do samic, jednak wyrastają im pojedyncze pióra charakterystyczne dla szaty dorosłego osobnika płci męskiej, mają jaśniejszy ogon oraz są nieco większe od samic w tym samym wieku. Samice szatę dorosłych samic uzyskują w pierwszym roku życia, zwykle jesienią.

Środowisko naturalne
(...)

Zagrożenia i ochrona
(...)

Rozmnażanie
(...)

Hodowla
(...)

Podsumowanie
(...)




Tekst: Karol Sepielak
Okładka numeru 01/2019: tokujący samiec bażanta diamentowego.
Fot. Zdenko Figura



Od redakcji
Opisy kilkudziesięciu gatunków bażantów egzotycvznych, bogato ilustrowanych zdjęciami ze środowiska naturalnego i z hodowli można znaleźć w 2-tomowym dziele autorstwa Karola Sepielaka, pt. „Bażanty Starego Świata”. Książka dostępna w sprzedaży wysyłkowej - Biblioteka Hodowcy f&f. Aktualnie trwa wyprzedaż końcówki nakładu i książka jest oferowana w obniżonej cenie. LINK:
bażanty

cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, styczniowym numerze f&f – 01/2019 (240)
szukaj w kioskach, urzędach pocztowych (lista na:www.poczyta.pl), empikach lub zamów prenumeratę






cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, styczniowym numerze f&f – 01/2019 (240)
szukaj w kioskach, urzędach pocztowych (lista na:www.poczyta.pl), empikach lub zamów prenumeratę

STRONA GŁÓWNA


Wydawnictwo Fauna&Flora Adres: 45-061 Opole ul. Katowicka 55. Tel. 77/402-54-32. Tel./fax: 77/402-54-31. e-mail:redakcja@faunaflora.com.pl
Redakcja gazety: zespół. Redaktor naczelny: Marek Orel, te. +48 608 527 988. Redaktor techniczny: Janusz Wach, tel. +48 606 930 559. Korekta: Iwona Stefaniak.