darewit Inkubatory do jaj animar terrarystyka Poid?a, karmid?a, inkubatory, siatki
(zwierz?ta, og?oszenia)
Og?oszenia, zwierz?ta,



PŁOMYKÓWKA, SOWA Nasz sowi sprzymierzeniec

Płomykówka

Sowy od zawsze budziły skrajne emocje wśród ludzi, co związane było z ich nocnym trybem życia i bezszelestnym lotem. Wiązano te ptaki z siłami mroku i zła oraz przypisywano złą sławę opowiadając sobie o nich legendy i zabobony. Poprzez te krzywdzące i nieprawdziwe historie ptaki te były prześladowane i tępione. Z drugiej strony przedstawiane od wieków jako symbol mądrości i wiedzy, a więc ptaki budzące sympatię. Dziś dzięki licznym badaniom nad wieloma gatunkami tych ptaków wiemy już znacznie więcej na temat ich życia i biologii. Wiele osób żywi sympatię wobec tych sympatycznych ptaków i aktywnie angażuje się w ich ochronę. Lata prześladowań i bestialskiego mordowania sów przyczyniły się do spadku ich liczebności, ale także zmiany zachodzące w środowisku, takie jak: postępująca intensyfikacja rolnictwa oraz urbanizacja przyczyniają się do zaniku miejsc bytowania i życia tych pożytecznych zwierząt. Wiedza w naszym społeczeństwie na temat ważnej roli jaka pełnią sowy w ekosystemach jest mała, a często znikoma. Z pewnością, gdyby szersza grupa osób dowiedziała się o tym jak pozytywne może okazać się sąsiedztwo sów w swojej okolicy z pewnością poczyniłaby kroki ku temu, aby osiedliły się one w ich pobliżu. Jednym z takich gatunków, który szczególnie upodobał sobie życie w bliskości człowieka jest płomykówka. Ten gatunek sowy od dawna związany jest z ludźmi, bowiem zabudowania, zarówno te gospodarcze, typu stodoły, szopy, poddasza, ale też wieże budynków sakralnych stanowiły miejsca żerowania, gniazdowania i schronienia dla tych zwierząt. Ostatnimi czasy tych miejsc znacząco ubywa, dlatego liczebność płomykówek w naszym kraju znacząco spadła. Wiąże się to z brakiem wiedzy o pożytecznym oddziaływaniu tej sowy na otoczenie człowieka i jej roli jako skutecznego tępiciela szkodników takich jak wszędobylskie gryzonie.


CHARAKTERYSTYKA WYGLĄDU
(...)

sowa płomykówka BIOLOGIA GATUNKU
(...)

OKRES LĘGOWY

Płomykówka w porównaniu z innymi gatunkami sów rozpoczyna lęgi dość późno, co najprawdopodobniej związane jest z jej pierwotnym, górskim pochodzeniem. Standardowo większość dobranych par tego gatunku przystępuje do lęgów w kwietniu lub maju, a przy obfitości pokarmu ponawia lęgi w sierpniu i wrześniu. Zdarzają się jednak sytuacje nietypowe, kiedy znajdywano wysiadujące samice jeszcze w I dekadzie listopada, lub lęgi bardzo wczesne kiedy jaja składane były w pierwszych dniach lutego. Podobnie jak pozostałe gatunki sów nie buduje gniazda, a białe jaja składa bezpośrednio na starych, pokruszonych wypluwkach. Na miejsca lęgowe wybiera głównie ciemne i zaciszne zakamarki różnych wzniesionych przez człowieka budynków. Liczba składnych jaj przez płomykówkę jest dość zmienna i waha się od 3 do 8, wyjątkowo 11, a w ekstremalnych przypadkach nawet 15 co związane jest z dostępnością pokarmu. W czasie tzw. mysich lat, kiedy to populacja gryzoni jest duża, liczba odchowywanych piskląt jest również większa, a pary lęgowe wyprowadzają 2-3 lęgi w roku. Natomiast w okresach ubogich w pokarm zdarza się, że nie gniazdują w ogóle. Samica składa jaja w odstępach dwudniowych i rozpoczyna trwające 30-35 dni wysiadywanie po zniesieniu pierwszego jaja. Konsekwencją tego jest duża różnica w czasie wylęgu piskląt i ich wzroście piskląt, szczególnie wyraźna między najstarszym i najmłodszym rodzeństwem w jednym gnieździe. Pisklęta tuż po wykluciu ważą ok. 12 g (przez 8-11 dni pozostają zupełnie ślepe). Do ok. 20 dnia życia, zanim wykształci się w pełni szata puchowa, nie są zdolne do regulowania temperatury swojego ciała i uzależnione od obecności ogrzewającej ich matki, która przez cały czas karmiona jest przez samca. Zapasy zgromadzone przez niego bywają nieraz dość obfite, co umożliwia jej przetrwanie przedłużających się okresów deszczu. Podczas nieobecności rodziców młode sowy skupiają się w tzw. piramidę, która chroni je przed utratą ciepła, a zaoszczędzoną w ten sposób energię wykorzystują w procesie wzrostu. Charakterystyczną cechą takiej piramidy jest jej układ – ptaki najstarsze, a więc największe stanowią jej część zewnętrzną i ogrzewają znajdujące się w środku młodsze rodzeństwo. Pisklęta rosną bardzo szybko i w trzecim tygodniu życia osiągają maksymalne tempo przyrostu masy ciała: 12-14?g w ciągu doby. W wieku 36-40 dni ważą nawet 380-400?g., gdy tymczasem waga dorosłych ptaków waha się w granicach 310-330?g. W 9. tygodniu życia potrafią całkiem dobrze latać na krótkie dystanse, lecz nadal pozostają pod opieką karmiących ich rodziców. W ciągu dalszych 3. tygodni uzyskują samodzielność i wyruszają nieraz na znaczne odległości w poszukiwaniu własnego terytorium. Znany jest przypadek kiedy z dwójki zaobrączkowanych piskląt w Turyngii jedno zostało znalezione w Hiszpanii, a drugie na Ukrainie.


OCHRONA GATUNKU
(...)

PODSUMOWANIE
(...)




tekst:
mgr inż. Krystyna Jakubowska
mgr inż. Marcin Różewicz
dr inż. Karol Kaszperuk




cały artykuł jest opublikowany w najnowszym, marcowym numerze f&f – 03/2019 (242)
szukaj w kioskach, urzędach pocztowych (lista na:www.poczyta.pl), empikach lub zamów prenumeratę








STRONA GŁÓWNA


Wydawnictwo Fauna&Flora Adres: 45-061 Opole ul. Katowicka 55. Tel. 77/402-54-32. Tel./fax: 77/402-54-31. e-mail:redakcja@faunaflora.com.pl
Redakcja gazety: zespół. Redaktor naczelny: Marek Orel, te. +48 608 527 988. Redaktor techniczny: Janusz Wach, tel. +48 606 930 559. Korekta: Iwona Stefaniak.