Serama to miniaturowa rasa kur wywodząca się z Malezji. Powstała w wyniku krzyżowania niewielkich miejscowych ptaków, wybieranych ze względu na małe rozmiary, wyprostowaną sylwetkę i odważne zachowanie. Nazwa rasy nawiązuje do Sri Ramy, postaci znanej z tradycyjnego malezyjskiego teatru cieni. Do Europy seramy zaczęły trafiać stosunkowo niedawno, a w Wielkiej Brytanii pierwsze ptaki pojawiły się w 2004 roku.
Kury te nie zostały stworzone z myślą o intensywnej produkcji jaj ani mięsa. Od początku ceniono je przede wszystkim jako ptaki ozdobne i towarzyszące. W Malezji organizowane są pokazy, podczas których ocenia się nie tylko budowę, lecz także sposób poruszania się, pewność siebie oraz zachowanie ptaka na stole wystawowym.
Serama nie jest pomniejszoną odmianą dużej rasy. Należy do bantamów właściwych, czyli kur miniaturowych, które nie mają większego odpowiednika. To właśnie niewielkie ciało w połączeniu z nietypową postawą sprawia, że trudno pomylić ją z innym drobiem ozdobnym.
Jak wygląda kura serama?
Najbardziej charakterystyczną cechą seramy jest bardzo wyprostowana sylwetka. Ptak sprawia wrażenie, jakby stale wypinał pierś i prezentował się obserwatorowi. Tułów jest krótki, szeroki oraz dobrze umięśniony. Pierś znajduje się wysoko, szyja jest wygięta, a głowa bywa przesunięta do tyłu.
Ogon seramy noszony jest wysoko, często niemal pionowo. Skrzydła opadają po bokach ciała i mogą znajdować się blisko nóg. Dzięki temu sylwetka wygląda zwarto i elegancko. Standardy wystawowe zwracają dużą uwagę na proporcje, równowagę budowy, postawę oraz charakter ptaka.
Seramy występują w wielu odmianach barwnych. Można spotkać ptaki białe, czarne, pszeniczne, kuropatwiane, nakrapiane, złociste i wielobarwne. W tradycyjnych ocenach malezyjskich barwa ma mniejsze znaczenie niż sylwetka oraz sposób prezentacji. W innych systemach wystawowych określone kolory mogą być oceniane według osobnych wymagań.
Koguty mają zwykle bardziej okazały grzebień, intensywniejsze ubarwienie i długie pióra ogonowe. Kury są delikatniejsze, lecz również powinny zachowywać wysoko uniesioną pierś oraz zwartą budowę.
Ile waży serama?
Seramy są uznawane za jedne z najmniejszych kur na świecie. Masa ciała zależy od linii hodowlanej, płci, wieku i standardu stosowanego w danym kraju. Dorosłe osobniki często ważą mniej niż pół kilograma, choć niektóre mogą być większe.
W hodowlach spotyka się podział na klasy wagowe. Najdrobniejsze ptaki budzą duże zainteresowanie, lecz bardzo mały rozmiar nie powinien być jedynym celem rozmnażania. Nadmierna miniaturyzacja może osłabiać organizm, utrudniać rozród i zwiększać ryzyko problemów u piskląt.
Zdrowa serama powinna być ruchliwa, dobrze umięśniona i proporcjonalna. Mały ptak o słabej kondycji nie jest lepszym przedstawicielem rasy niż nieco większy osobnik o prawidłowej budowie. Przy zakupie warto zwracać uwagę na stan nóg, sposób oddychania, jakość upierzenia oraz zachowanie.
Jaki charakter mają seramy?
Seramy są cenione za kontaktowe i odważne usposobienie. Dobrze oswajane ptaki szybko przyzwyczajają się do człowieka, pozwalają brać się na ręce i chętnie obserwują otoczenie. Pewność siebie jest istotnym elementem wyglądu rasy, szczególnie podczas pokazów, gdzie ptak powinien swobodnie poruszać się i prezentować sylwetkę.
Nie oznacza to, że każda serama będzie spokojna. Zachowanie zależy od genów, warunków odchowu oraz sposobu obchodzenia się ze zwierzęciem. Koguty mogą bronić stada i rywalizować ze sobą, mimo niewielkich rozmiarów. Łączenie kilku dorosłych samców na małej przestrzeni bywa źródłem walk.
Seramy są aktywne i ciekawskie. Lubią grzebać w podłożu, przeszukiwać ściółkę oraz korzystać z grzęd. Małe ciało nie oznacza, że można trzymać je przez całe życie w ciasnej klatce. Potrzebują ruchu, naturalnych zachowań i kontaktu z innymi kurami.
Czy seramy nadają się do ogrodu?
Kury tej rasy mogą mieszkać w ogrodzie, lecz wybieg musi być dobrze zabezpieczony. Ze względu na mały rozmiar są bardziej narażone na ataki kotów, kun, szczurów, lisów oraz ptaków drapieżnych. Otwory w ogrodzeniu, przez które większa kura nie przejdzie, dla seramy mogą stanowić łatwą drogę ucieczki.
Najbezpieczniejszy jest wybieg osłonięty także od góry. Siatka powinna mieć niewielkie oczka i sięgać do podłoża. Warto zabezpieczyć również przestrzeń pod kurnikiem oraz okolice drzwi. Nocą ptaki muszą być zamykane w solidnym pomieszczeniu.
Seramy potrafią latać sprawniej, niż sugeruje ich wygląd. Bez trudu dostają się na niskie ogrodzenia, meble ogrodowe i gałęzie. Wysokie zabezpieczenie zmniejsza ryzyko, że ptak opuści wybieg albo znajdzie się w zasięgu drapieżnika.
Jakiego kurnika potrzebują?
Kurnik dla seram nie musi być duży, ale powinien być suchy, jasny i pozbawiony przeciągów. Małe ptaki szybciej tracą ciepło niż duże kury, dlatego gorzej znoszą wilgoć, silny wiatr oraz długotrwały mróz. Zimą należy szczególnie kontrolować temperaturę, stan ściółki i wentylację.
Wentylacja jest potrzebna także w chłodnych miesiącach, ponieważ usuwa nadmiar wilgoci i amoniaku. Otwory nie powinny jednak kierować strumienia zimnego powietrza bezpośrednio na grzędy. Seramy warto umieszczać w osłoniętej części pomieszczenia, z dala od nieszczelnych drzwi.
Grzędy powinny być dostosowane do wielkości stóp. Nie należy montować ich bardzo wysoko, ponieważ upadek może zakończyć się urazem. Dobrze sprawdzają się szerokie, stabilne listwy umieszczone na kilku poziomach, do których ptaki mogą łatwo doskoczyć.
Czym żywić kury seramy?
Podstawą żywienia powinna być pełnoporcjowa pasza dopasowana do wieku ptaków. Pisklęta potrzebują mieszanki przeznaczonej do odchowu, a dorosłe nioski karmy zawierającej odpowiednią ilość białka, witamin oraz składników mineralnych. Ze względu na małe dzioby seramy lepiej radzą sobie z drobniejszym granulatem lub kruszonką.
Przysmaki nie powinny zastępować właściwej paszy. Nadmiar pieczywa, kukurydzy, nasion słonecznika i resztek kuchennych może prowadzić do niedoborów lub otłuszczenia. Zielonki, warzywa i niewielkie ilości owoców można podawać jako urozmaicenie.
Ptaki muszą mieć stały dostęp do świeżej wody. Zimą należy pilnować, aby nie zamarzała, a latem regularnie ją wymieniać. Poidło powinno być stabilne i na tyle płytkie, by drobne ptaki mogły z niego bezpiecznie korzystać.
Nioskom warto zapewnić osobne źródło wapnia, na przykład rozdrobnione muszle. Kury samodzielnie pobierają potrzebną ilość. Ptaki niekorzystające z wybiegu potrzebują także odpowiedniego żwirku ułatwiającego rozcieranie pokarmu.
Czy seramy dobrze znoszą jaja?
Kury seramy znoszą niewielkie jaja o skorupkach od białych i kremowych po jasnobrązowe. Nie są jednak rasą typowo użytkową, dlatego liczba jaj może być znacznie mniejsza niż u popularnych niosek. Nieśność zależy od linii, diety, wieku, światła oraz pory roku.
Małe jaja nadają się do jedzenia i mają takie samo zastosowanie kulinarne jak większe. Trzeba jedynie użyć kilku sztuk, aby uzyskać ilość odpowiadającą jednemu dużemu jaju kurzemu. Dla osób oczekujących regularnych dostaw do kuchni seramy mogą okazać się mało praktyczne.
Kury tej rasy często wykazują skłonność do kwoczenia. Drobna samica nie przykryje wielu jaj, ale może być troskliwą matką. Podczas lęgów trzeba uważać na różnice wielkości między pisklętami i zapewnić im bardzo drobną paszę oraz bezpieczne poidło.
Czy można trzymać seramy z większymi kurami?
Łączenie seram z dużymi rasami wymaga ostrożności. Nawet spokojna, ciężka kura może przypadkowo przewrócić lub zranić miniaturowego ptaka. Przy karmieniu mniejsze osobniki bywają odsuwane od poidła i karmidła, co prowadzi do osłabienia.
Najlepiej utrzymywać seramy z ptakami podobnej wielkości i temperamentu. Jeżeli stada mają zostać połączone, należy robić to stopniowo, na przestronnym wybiegu z kilkoma miejscami karmienia. Trzeba obserwować, czy żadna kura nie jest ścigana, dziobana ani blokowana w kącie.
Szczególne zagrożenie stanowią duże koguty. Próba krycia niewielkiej kury może spowodować poważne urazy, dlatego takiego zestawienia należy unikać. Bezpieczniejsze jest osobne stado seram z odpowiednio dobranym kogutem.
Na co zwrócić uwagę przed zakupem?
Seramy najlepiej kupować od hodowcy, który zna pochodzenie ptaków, prowadzi selekcję zdrowotną i potrafi pokazać warunki utrzymania stada. Wyjątkowo mały rozmiar, efektowna poza albo rzadka barwa nie powinny przesłaniać kondycji zwierzęcia.
Zdrowy ptak ma czyste nozdrza, jasne oczy, gładkie łuski na nogach i zadbane pióra. Okolica kloaki powinna być czysta, a oddech spokojny. Kura nie powinna siedzieć osowiała, chwiać się ani stale nastroszać piór.
Nowe seramy należy poddać kwarantannie przed dołączeniem do pozostałego drobiu. Osobne pomieszczenie pozwala zauważyć pasożyty, biegunkę, kaszel lub inne objawy, zanim choroba przeniesie się na całe stado. W tym czasie ptaki stopniowo przyzwyczajają się do nowego opiekuna, a ich odważna natura szybko zaczyna ujawniać się podczas codziennego karmienia i spokojnego kontaktu.
Źródło: www.faunaflora.com.pl
